როგორ არჩევს მაიკლ დუგლასი კარგ პროექტებსა და კარგ გუნდს? | Marketer

მაიკლ დუგლასისთვის ფილმის არჩევა საკუთარი როლის შეფასებით არ იწყება. ჯერ მთლიან ისტორიას კითხულობს და აკვირდება, რას გრძნობს: აინტერესებს, აშინებს, აცინებს თუ გულგრილს ტოვებს? შემდეგ სცენარს ხელახლა უბრუნდება და უკვე მის აგებულებას ამოწმებს. ლამაზმა ტექსტმა შეიძლება მკითხველი მოხიბლოს, მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ ამბავი გამართულად მუშაობს.

82 წლის მსახიობისა და პროდიუსერის კარიერაში ამ მიდგომას არაერთი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება უკავშირდება. პირველი „ოსკარი“ 31 წლის ასაკში, „ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინას“ პროდიუსერობისთვის მიიღო. მოგვიანებით, „უოლ-სტრიტში“ შესრულებული როლისთვის საუკეთესო მსახიობადაც აღიარეს. ამ ორ წარმატებას შორის კი წლები იყო, როდესაც ცნობილი გვარის მიუხედავად, საკუთარი ადგილის დამკვიდრება უწევდა.

თავდაპირველად მსახიობობა საერთოდ არ უნდოდა. ორივე მშობელი ამ სფეროში მუშაობდა და დუგლასს კარგად ახსოვდა, რამდენად იყვნენ ისინი საკუთარი პროფესიული ცხოვრებით მოცული. თუმცა უნივერსიტეტში სპეციალობის არჩევისას თეატრი ერთადერთი ნაცნობი მიმართულება აღმოჩნდა. ამას ძლიერი სცენის შიშიც ემატებოდა: გამოსვლის წინ ზოგჯერ ფიზიკურად ცუდად ხდებოდა.

შიშის დაძლევაში მუდმივი მუშაობა დაეხმარა. ტელესერიალში მონაწილეობა კამერის წინ გატარებულ მრავალ საათს და სწრაფ ტემპთან შეგუებას ნიშნავდა. დროთა განმავლობაში შეიცვალა მისი დამოკიდებულებაც. ყოველ სცენაში „აბსოლუტურად ნამდვილი“ ემოციის ძიებამ ადგილი თამაშის თავისუფლებას დაუთმო და კამერა საფრთხედ აღარ ეჩვენებოდა.

მამის, კირკ დუგლასის წარმატება ამ გზას ერთდროულად ამარტივებდა და ართულებდა. ოჯახმა პროფესიის შიგნიდან დანახვის შესაძლებლობა მისცა, მაგრამ აუდიციაზე ყველაზე ნაკლებად იმის მოსმენა სურდა, რომ მამას ჰგავდა. უნდოდა, საკუთარი თვისებების გამო აერჩიათ. კარიერის დასაწყისში გადაღებული რამდენიმე წარუმატებელი ფილმის შემდეგ იმასაც შეეგუა, რომ უარი ამ საქმიანობის ჩვეულებრივი ნაწილი იყო და ყოველ ჯერზე პირად შეფასებად ვერ მიიღებდა.

პროფესიული დისციპლინის მნიშვნელოვანი გაკვეთილები სერიალ „სან-ფრანცისკოს ქუჩებში“ კარლ მოლდენთან მუშაობისას მიიღო. მოლდენი ითხოვდა, რომ მომდევნო ეპიზოდის სცენარი წინასწარ ჰქონოდათ, რათა შესვენებებზე ემეცადინათ. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი კი მისი დამოკიდებულება იყო პარტნიორების მიმართ: მაშინაც სრული ძალით თამაშობდა, როცა კამერა სხვას იღებდა. საკუთარ წარმატებას მთელი სცენის ხარისხთან აკავშირებდა.

დუგლასმა ეს პრინციპი პროექტების არჩევაშიც გადაიტანა. მაგალითად, „რომანი ქვასთან“ კომედიისა და თავგადასავლის უჩვეულო შერწყმის გამო მოეწონა. ის, რომ ისტორიაში მთავარი ადგილი ქალის პერსონაჟს ეკავა, მისთვის დაბრკოლება არ ყოფილა. ფილმს მხოლოდ საკუთარი სამსახიობო შესაძლებლობების გამოსაჩენ საშუალებად არ უყურებდა.

ყველაზე სარისკო ნაბიჯი მაინც წარმატებული ტელესერიალის დატოვება და „ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინას“ პროდიუსერობა აღმოჩნდა. წიგნი ჯერ კიდევ სტუდენტობისას უყვარდა, ეკრანიზაციის უფლებები კი მამამისს ეკუთვნოდა. კირკ დუგლასი წლების განმავლობაში ცდილობდა ფილმის გადაღებას და უფლებების გაყიდვას აპირებდა, როდესაც მაიკლმა ერთი წელი სთხოვა.

დაფინანსების მოძიება შეძლო, თუმცა ამას რთული საუბარი მოჰყვა. პარტნიორებს მთავარ როლში კირკ დუგლასი არ სურდათ, მისთვის კი ამ პერსონაჟის ეკრანზე განსახიერება დიდი ხნის სურვილი იყო. მაიკლს წარმატებული მოლაპარაკების ამბავთან ერთად მამისთვის იმედგაცრუებაც უნდა მიეტანა. მისთვის ეს გამოცდილება აჩვენებდა, რამდენად რთულ პირად გადაწყვეტილებებს შეიძლება მოითხოვდეს პროექტის ინტერესების დაცვა.

გუნდის შეკრებისას დუგლასი თანამშრომლობის უნარს თავიდანვე აქცევს ყურადღებას. თუ ადამიანი მუდმივად დაძაბულობას ქმნის, მის დასაქმებას მხოლოდ ნიჭი ვერ ამართლებს. კინოინდუსტრიაში საკმარისად ბევრი ძლიერი პროფესიონალია იმისთვის, რომ რთული ხასიათი აუცილებელ პირობად მივიღოთ.

ამავე დროს, სამუშაო გარემოს პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზეც იღებს. გადასაღებ მოედანზე მთავარი ვარსკვლავის ქცევას სხვებიც იმეორებენ. თუ ის აგვიანებს და დროს ფლანგავს, მთელი გუნდის ტემპი ნელდება. ამიტომ, დუგლასი რეჟისორს სთხოვს, მზადყოფნის საჭიროებამდე ათი წუთით ადრე გააფრთხილოს და თავად პირველი იყოს ადგილზე. მისი დაკვირვებით, მალე სხვებიც იმავე წესს ითვისებენ.

შემოქმედებითი გუნდის მართვაში მისთვის თავისუფლების დატოვებაც მნიშვნელოვანია. კარგ რეჟისორს სცენის საკუთარი ხედვა აქვს, მაგრამ მსახიობის შეთავაზებას ჯერ უსმენს. შესაძლოა, სწორედ ამ მცდელობამ მისცეს ფილმს ის, რაც წინასწარ ვერ წარმოედგინა. ნაკლებად წარმატებული თანამშრომლობა მაშინ იწყება, როცა ხელმძღვანელი მხოლოდ საკუთარი ჩანაფიქრის ზუსტად გამეორებას ითხოვს.

ეს არ ნიშნავს, რომ ყველას ერთნაირი მართვის სტილი სჭირდება. დუგლასს ოლივერ სტოუნის პირდაპირი და მომთხოვნი მიდგომაც გამოუცდია და ედრიან ლაინის ენთუზიაზმით სავსე წახალისებაც. ორივეს შეუძლია ძლიერი შესრულების მიღება. გადამწყვეტი ისაა, რამდენად ეხმარება კონკრეტული მიდგომა ადამიანს შესაძლებლობების გამოვლენაში.

უკუკავშირის შეფასებისას დუგლასი განმეორებად შენიშვნებს აკვირდება. თუ ფილმის სამუშაო ვერსიაზე ერთი და იგივე პრობლემა რამდენჯერმე დაასახელეს, საკითხს სერიოზულად განხილვა სჭირდება. ამასთან, მნიშვნელოვანია რჩევის ავტორის გამოცდილება და არგუმენტიც. ყველა კომენტარს ერთნაირი წონა ვერ ექნება.

წლებმა საკუთარი პასუხისმგებლობის საზღვრებიც უკეთ დაანახვა. მსახიობს როლზე კონცენტრაცია სჭირდება, პროდიუსერს კი ერთდროულად მთელი წარმოების მდგომარეობა უნდა ახსოვდეს. ამ ორი ამოცანის შეთავსება განსაკუთრებით რთულდება, როცა გადასაღებ მოედანზე პრობლემებია. ამიტომ, კარიერის მოგვიანო ეტაპზე დუგლასი ცდილობდა, ერთსა და იმავე ფილმში ორივე ფუნქცია ნაკლებად შეეთავსებინა. მხოლოდ მსახიობად მუშაობისას კი სხვების გადაწყვეტილებებში ჩარევას ერიდებოდა, თუ რჩევას თავად არ სთხოვდნენ.

თავის შეცდომებზეც პირდაპირ საუბრობს. გადატვირთული მუშაობის, ოჯახური სირთულეებისა და დამოკიდებულების პერიოდში მისი ხელმძღვანელობის ხარისხი გაუარესდა, რაც საპროდიუსერო კომპანიაზეც აისახა. მეგობრების დახმარებით რეაბილიტაციას მიმართა. მოგვიანებით, კიბოს მკურნალობის შემდეგ, პროფესიაში დაბრუნება კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი გამოცდილება აღმოჩნდა. სტივენ სოდერბერგი და მეტ დეიმონი ლიბერაჩეს როლის შესასრულებლად მის გამოჯანმრთელებას დაელოდნენ. დუგლასი ამ დაბრუნებას როგორც ცხოვრების, ისე მსახიობობის ხელახლა აღმოჩენად აღწერს.

დღეს მუშაობისგან თავისუფალი დრო სიამოვნებს. ერთი მცირე ფილმის პროდიუსერობაზე კვლავ ფიქრობს და კარგ რეჟისორთან საინტერესო როლსაც არ გამორიცხავს. თუმცა ყოველი ახალი შეთავაზების მიღების აუცილებლობას აღარ გრძნობს. პროექტი ისევ იმავე გამოცდას გადის: ღირს თუ არა ამბავი იმ დროისა და ძალისხმევის ფასად, რომელსაც მის შექმნას დაუთმობს.

წყარო: HBR