რატომ ვაგრძელებთ კვლევას, როცა საქმის დაწყების დროა? | Marketer

ვორკშოპის ჩატარებას გეგმავთ. უკვე წაიკითხეთ რამდენიმე წიგნი, შეადარეთ სამუშაო ფორმატები, მონაწილეთა სავარაუდო რაოდენობის მიხედვით ბიუჯეტიც დათვალეთ. ახლა რეგისტრაციის პლატფორმებს არჩევთ. ყველაფერი წინ მიდის, გარდა ერთი დეტალისა: ჯერ არავინ მოგიწვევიათ.

ამ მომზადებაში უსარგებლო შეიძლება არაფერი იყოს. კარგი სივრცე, გამართული რეგისტრაცია და გააზრებული პროგრამა ნამდვილად მნიშვნელოვანია. თუმცა კვლევას ერთი თავისებურება აქვს: ყოველი პასუხი ახალ კითხვას აჩენს. სივრცის შერჩევას ტექნიკური აღჭურვილობის შედარება მოჰყვება, პროგრამის შედგენას სხვა მეთოდების შესწავლა. ასე შეიძლება კვირები გავიდეს და მოსამზადებელი სამუშაო თავად იქცეს პროექტად.

ამ დროს ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვები ისევ უპასუხოდ რჩება. დააინტერესებს ვინმეს ჩვენი შეთავაზება? მოვლენ ადამიანები? შევძლებთ მათი ყურადღების შენარჩუნებას? ამ კითხვებზე პასუხის მიღებას უკვე სხვისი რეაქცია სჭირდება, რაც კიდევ ერთი სტატიის წაკითხვაზე გაცილებით არაკომფორტულია.

კვლევის ეტაპზე გაჩერებას ყოველთვის სიზარმაცე ან საქმის კეთების სურვილის ნაკლებობა არ იწვევს. ხშირად ადამიანს სწავლა მოსწონს, არჩევანის საფუძვლიანად გაკეთება სურს და შეცდომის თავიდან აცილებას ცდილობს. სწორედ ეს მისწრაფებები შეიძლება გახდეს მიზეზი, რის გამოც მომზადება უსასრულოდ გრძელდება.

ერთ-ერთი ასეთი მიზეზი საუკეთესო ვარიანტის ძიებაა. ვპოულობთ სივრცეს, რომელიც ბიუჯეტსაც ერგება და მონაწილეთა რაოდენობასაც, მაგრამ ძებნას მაინც ვაგრძელებთ: იქნებ, უკეთესი არსებობს? იმავე ლოგიკით შეიძლება დაუსრულებლად შევადაროთ პროგრამები, კამპანიის ფორმატები ან სამუშაო ხელსაწყოები. როცა მისაღები არჩევანი უკვე გვაქვს, კიდევ ერთი ალტერნატივა გადაწყვეტილებას ყოველთვის ვერ აუმჯობესებს. ზოგჯერ ის მხოლოდ ახალ ეჭვს აჩენს.

კვლევას ემოციური კომფორტიც ახლავს. მომხმარებელთან საუბარმა შეიძლება გვაჩვენოს, რომ შეთავაზება არ აინტერესებს. პირველი პრეზენტაცია შესაძლოა ისე ვერ წარიმართოს, როგორც გვინდოდა. ამ გამოცდილებებისთვის მომზადება კი უარის მოსმენას არ გვაიძულებს. კითხვას, ჩანიშვნასა და შედარებას ვაგრძელებთ და თან გვაქვს განცდა, რომ საჭირო საქმეს ვაკეთებთ.

ამგვარად, გადადება ზოგჯერ უსიამოვნო ემოციების დროებით არიდებას ემსახურება. ერთი ახალი ჩანართის გახსნა სიმშვიდეს გვინარჩუნებს, ხოლო ნაბიჯი, რომლის შედეგსაც ბოლომდე ვერ ვაკონტროლებთ, მომავლისთვის გადაგვაქვს.

ზოგისთვის თავად ფიქრიც განსაკუთრებით სასიამოვნოა. რთული საკითხის გააზრება, სხვადასხვა მიდგომის გაცნობა და მათ შორის კავშირების აღმოჩენა დამოუკიდებელ კმაყოფილებას იძლევა. ამის გამო ადამიანი შესაძლოა მომზადების პროცესში უფრო ჩართული იყოს, ვიდრე იმ პრაქტიკულ სამუშაოში, რომლისთვისაც ეს ცოდნა სჭირდება. ახალი ჰობის შესახებ კითხვა შეიძლება მის დაწყებაზე საინტერესო აღმოჩნდეს; მარკეტინგული სტრატეგიების შესწავლა კი საკუთარი შეთავაზების გამოცდაზე მიმზიდველი.

მდგომარეობას ართულებს ისიც, როცა არ ვიცით, ძიება როდის უნდა შევწყვიტოთ. თუ გადაწყვეტილების კრიტერიუმები წინასწარ არ გვაქვს განსაზღვრული, დამატებითი ინფორმაცია არჩევანს ვერ ასრულებს. მაგალითად, შეიძლება ვორკშოპის ათი ფორმატი საფუძვლიანად შევისწავლოთ, მაგრამ მაინც ვერ ავირჩიოთ ერთი, რადგან არ გადაგვიწყვეტია, რას ვანიჭებთ უპირატესობას: მონაწილეთა აქტიურობას, მოკლე ხანგრძლივობას თუ მცირე ბიუჯეტით ჩატარების შესაძლებლობას.

გამოსავალი ცნობისმოყვარეობის ჩახშობა არ არის. საჭიროა იმის გარჩევა, რომელ კითხვაზე პასუხს კიდევ ერთი წყარო მოგვცემს და რომელზე მხოლოდ უშუალო გამოცდილება გვიპასუხებს.

ამისთვის ჯერ ჩამოწერეთ, რა იცით უკვე. პროექტის თითოეულ ნაწილს მიუწერეთ ის გადაწყვეტილებებიც, რომელთა მიღება არსებული ცოდნით შეგიძლიათ. შესაძლოა აღმოჩნდეს, რომ თემაც შერჩეული გაქვთ, სავარჯიშოებიც მოფიქრებული და საცდელი შეხვედრის ჩატარების საშუალებაც არსებობს. ასეთ შემთხვევაში შემდეგი ნაბიჯისთვის მთავარი ნაკლული ინფორმაცია მონაწილეთა რეაქციაა.

ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია მარკეტინგულ პროექტებში. აუდიტორიის შესახებ ბევრი მონაცემი შეიძლება გქონდეთ, მაგრამ ჯერ არ იცოდეთ, როგორ გაიგებს ადამიანი თქვენს კონკრეტულ შეთავაზებას. კონკურენტების კიდევ ერთხელ შესწავლა ამ კითხვას ბოლომდე ვერ უპასუხებს. რამდენიმე პოტენციურ მომხმარებელთან საუბარი კი დაგანახებთ, რა არის მათთვის გასაგები, რას ეკითხებიან და რის მიმართ რჩებიან გულგრილები.

შემდეგ დაგეგმეთ მცირე, დროში შეზღუდული ცდა. ფორმულირება მარტივია: „გავაკეთებ კონკრეტულ მოქმედებას განსაზღვრული დროის განმავლობაში“. ვორკშოპის შემთხვევაში ეს შეიძლება ასე ჟღერდეს: „სამი კვირის განმავლობაში, კვირაში ერთხელ, სამ ადამიანს ნახევარსაათიან საცდელ შეხვედრაზე მოვიწვევ“.

ასეთი ცდა იდეის სრულყოფილად განხორციელებას არ მოითხოვს. მისი ამოცანაა ისეთი ინფორმაციის მიღება, რომელსაც ვარიანტების შედარების ცხრილში ვერ იპოვით: მოდიან თუ არა მოწვეული ადამიანები, რაზე სვამენ კითხვებს, სად კარგავენ ინტერესს და თავად თქვენ პროცესის რომელი ნაწილი მოგწონთ.

მიღებული გამოცდილების გააზრება შემდეგი ნაბიჯია. რა მოხდა მოულოდნელად? რომელი ვარაუდი გამართლდა? რისი შეცვლა გახდა საჭირო? ამ პასუხებით შეგიძლიათ მეორე ცდა დაგეგმოთ ან კვლევას დაუბრუნდეთ, ოღონდ უკვე კონკრეტული კითხვით.

მაგალითად, თუ საცდელ შეხვედრაზე მონაწილეები ინსტრუქციაში ვერ გაერკვნენ, ახლა იცით, რომ სავარჯიშოს ახსნაა დასახვეწი. ამისთვის მიზნობრივ მასალას მოძებნით და წინასწარ განსაზღვრავთ, როდის შეწყვეტთ ძიებას: როცა ინსტრუქციის ორ ახალ ვარიანტს მოამზადებთ და შემდეგ შეხვედრაზე გამოსცდით.

პირველი მცდელობის შემდეგ კითხვები არ გაქრება. თუმცა მათი ნაწილი უფრო ზუსტი გახდება, ნაწილი კი მნიშვნელობას დაკარგავს. შეიძლება რეგისტრაციის პლატფორმის არჩევაზე დახარჯული დღეების შემდეგ აღმოაჩინოთ, რომ საცდელი შეხვედრის მოსაწყობად ჩვეულებრივი შეტყობინებაც საკმარისი ყოფილა. ეს ცოდნა უკვე გაკეთებული საქმისგან მოდის და შემდეგ გადაწყვეტილებასაც უფრო კონკრეტულ საფუძველს აძლევს.