შფოთვა, რომელსაც სამსახურში ვერავინ ამჩნევს

სამსახურში ენერგიული, თავდაჯერებული და საიმედო თანამშრომელი ჩანს. რამდენიმე საათით ადრე კი შესაძლოა პანიკური შეტევის გამო ავტობუსიდან ჩამოსვლა და ნახევარი საათით მარტო დარჩენა დასჭირდა. Beast Films-ის ვიქტორია ტეილორი წლების განმავლობაში სწორედ ასე ცხოვრობდა: პროფესიულ გარემოში სხვები მის აქტიურობას ხედავდნენ, შფოთვა კი პირად გამოცდილებად რჩებოდა, რომელზეც საუბარს ერიდებოდა.

პროდაქშენში გაურკვევლობა ყოველდღიურობის ნაწილია. კლიენტი გადაწყვეტილებას ცვლის, ლოკაცია მიუწვდომელი ხდება, გრაფიკი ირღვევა, ბიუჯეტი მცირდება, ტექნიკა ფუჭდება. ამ დროს პროდიუსერისგან სიმშვიდესა და გამოსავლის პოვნას ელიან. ვიქტორია ტეილორისთვის ეს ნაცნობი პასუხისმგებლობაა: მას თავისი საქმე კარგად გამოსდის, თუმცა მისი შესრულება ხშირად სხვებისთვის უხილავ ძალისხმევასაც უკავშირდება.

პირველი მძიმე პანიკური შეტევა 21 წლის ასაკში ჰქონდა. საჯარო სივრცეში ცუდად გახდა და წაიქცა. იხსენებს კონტროლის დაკარგვის განცდას, ძლიერ შიშსა და ფიქრს, რომ კვდებოდა. მომდევნო სამი თვის განმავლობაში სახლიდან გასვლას ვერ ახერხებდა.

ექვსი თვის შემდეგ ლონდონში გადავიდა და Wardour Street-ზე, SVC-ში, პირველი დამხმარე პოზიცია დაიკავა. შფოთვა არ გამქრალა, თუმცა მისი დამალვა თანდათან ისწავლა. გარედან თამამი, გამორჩეული სტილის ახალგაზრდა ქალი ჩანდა, რომელსაც Carnaby Street-ზე ქუჩის მოდის ფოტოგრაფები აჩერებდნენ. შინაგანი მდგომარეობა ამ შთაბეჭდილებას ხშირად არ ემთხვეოდა.

მოგვიანებით, როცა M&C Saatchi-ში მუშაობდა, სამსახურისკენ მიმავალ ავტობუსში ზოგჯერ ისეთი ძლიერი პანიკური შეტევა ეწყებოდა, რომ ჩამოსვლა უწევდა. წყნარ ადგილს პოულობდა, მდგომარეობის შემსუბუქებას ელოდებოდა და შემდეგ ოფისში მიდიოდა. იქ ისევ იმ ენერგიას ავლენდა, რომელსაც, როგორც დღეს თავად ამბობს, პირველ რიგში საკუთარი თავისგან ელოდა.

ამ გამოცდილებაზე საჯაროდ საუბარს მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა „Don’t See Me“ შეუწყო ხელი. ვიქტორია ტეილორმა ის დაწერა და პროდიუსერობა გაუწია, პროექტი კი რეჟისორ ლოურენს ჯაკომელისთან ერთად განავითარა. თავდაპირველად ავტობიოგრაფიული ამბის გადაღებას არ გეგმავდნენ. შემდეგ სრულმეტრაჟიან პროექტამდე შფოთვით მცხოვრებ ადამიანზე მოკლე ფილმის შექმნა სურდათ.

საშა პარკინსონი ფილმში მედის განასახიერებს, ახალგაზრდა ქალს, რომელიც გარე სამყაროს თითქმის მთლიანად ჩამოშორდა. სახლიდან იშვიათად გადის და ფანჯრებზე ქაღალდი აქვს აკრული, რომ ვერც თავად დაინახოს გარეთ მიმდინარე ცხოვრება და ვერც სხვებმა შეიხედონ შიგნით. პერსონაჟის ისტორია ვიქტორია ტეილორის ცხოვრების პირდაპირი გამეორება არ არის, თუმცა მუშაობისას მასში საკუთარ ემოციებს სულ უფრო ხშირად ცნობდა.

ამ აღმოჩენამ დააფიქრა, რატომ ვერ შეამჩნია ეს კავშირი თავიდანვე. მისი პასუხი წლების განმავლობაში ჩამოყალიბებულ ჩვევას უკავშირდება: შფოთვას საკუთარი იდენტობის დანარჩენი ნაწილებისგან განცალკევებით აღიქვამდა. გამოგონილ პერსონაჟზე საუბარი გაცილებით მარტივი აღმოჩნდა, ვიდრე საკუთარ თავზე.

მხატვრულმა ისტორიამ საკმარისი დისტანცია მისცა იმ გამოცდილებასთან მისაახლოებლად, რომელსაც აქამდე მალავდა. ფილმის დასრულების შემდეგ უკეთ გაიაზრა, რამდენად პირადი იყო ნამუშევარი. სწორედ ეს იქცა მისთვის ერთდროულად შემაშინებელ და გამათავისუფლებელ გამოცდილებად.

ვიქტორია ტეილორი ამბობს, რომ 15 წლის წინ, Beast Films-ის შექმნის პერიოდში, ასეთ ტექსტს ვერ დაწერდა. არ სურდა, კოლეგებსა და კლიენტებს მისი შფოთვის შესახებ სცოდნოდათ. ეშინოდა, რომ ეს პროფესიული შესაძლებლობების მიმართ ეჭვს გააჩენდა.

რეკლამაში მუშაობა მაშინ დაიწყო, როცა სფეროში კაცები აშკარად დომინირებდნენ. ახალგაზრდა ქალისთვის კარიერული შესაძლებლობა იმდენად მნიშვნელოვანი იყო, რომ სისუსტედ აღქმული ნებისმიერი დეტალის გამოჩენას რისკად მიიჩნევდა. ამას ემატებოდა განცდა, რომ საკმარისად კარგი არ იყო და ნებისმიერ შეცდომას შეიძლებოდა მისი პროფესიონალიზმი დაეყენებინა კითხვის ნიშნის ქვეშ.

დღეს საკუთარ გამოცდილებას უფრო ღიად უყურებს. ამბობს, რომ საქმისადმი დიდი პასუხისმგებლობა, დეტალებზე ყურადღება და შესაძლო პრობლემების წინასწარ დანახვა მის მუშაობაშიც აისახება. ამ თვისებების ნაწილს პირადად შფოთვასთან აკავშირებს, თუმცა იმაზეც საუბრობს, რამდენად დამღლელი და შემზღუდველი შეიძლება იყოს ეს მდგომარეობა.

მისი დაკვირვებით, ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე საუბარი უფრო მისაღები გახდა, მაგრამ პროფესიულ გარემოში სირთულეებს ხშირად მხოლოდ მაშინ ამჩნევენ, როცა ადამიანი ვეღარ მუშაობს ისე, როგორც მისგან ელიან. გარეგნული პროდუქტიულობა კი ბევრს არაფერს ამბობს იმაზე, რა ძალისხმევა სჭირდება მას ყოველდღიური პასუხისმგებლობების შესასრულებლად.

ვიქტორია ტეილორი ორი შვილის დედაა, ორ ბიზნესს მართავს და კრეატიულ დირექტორად მუშაობს. ახლახან თავისი პირველი დამოუკიდებელი სრულმეტრაჟიანი ფილმი „Blood Star“ დაწერა და პროდიუსერობა გაუწია. თვითდაფინანსებული თრილერი გუნდმა ათ დღეში გადაიღო. ამ საქმეების პარალელურად მის ცხოვრებაში შფოთვაც რჩება.

დასვენებისთვის დროის გამოყოფა კვლავ უჭირს. აღიარებს, რომ სამუშაოსა და პირად ცხოვრებას შორის ბალანსის მნიშვნელობას ზოგჯერ მხოლოდ ახლობლის მკაცრი შეხსენების ან ძლიერი გადაღლის შემდეგ აცნობიერებს. ღიად საუბრის მიზანიც ამ გამოცდილების დამალვის აუცილებლობის შემცირებაა: იმედოვნებს, რომ მკითხველი, რომელიც მის მონათხრობში საკუთარ თავს ამოიცნობს, ნაკლებად იგრძნობს ვალდებულებას, გარშემომყოფებს ყოველთვის თავდაჯერებული და უშფოთველი ეჩვენოს.