რატომ დაამატა Apple-მა MacBook-ს სენსორული ეკრანი?

Apple წლების განმავლობაში ამტკიცებდა, რომ ლეპტოპისთვის სენსორული ეკრანი მოუხერხებელია. კომპანიის ხელმძღვანელები განმარტავდნენ, რომ ვერტიკალურად განთავსებულ ეკრანზე ხელის ხშირი აწევა დამღლელია, Mac კი კლავიატურითა და ტრეკპადით მუშაობისთვისაა შექმნილი. ახალი MacBook Pro PROLED XDR ეკრანით ამ პოზიციას ცვლის: მომხმარებელს Mac-ის მართვა ეკრანზე შეხებითაც შეუძლია.

ცვლილებას კომპიუტერის გამოყენების სრულიად ახალი პრინციპი არ ახლავს. MacBook Pro ტრადიციული ლეპტოპის ფორმას ინარჩუნებს, macOS კი შეხებაზე მორგებულ სისტემად თავიდან არ შექმნილა. სენსორული ეკრანი მართვის დამატებითი საშუალებაა, რომელიც კლავიატურასა და ტრეკპადს ემატება.

Apple-ის ძველი არგუმენტები მკაფიო იყო. 2010 წელს სტივ ჯობსი ამბობდა, რომ სენსორული ეკრანი დემონსტრაციისას შთამბეჭდავია, მაგრამ ხანმოკლე გამოყენების შემდეგ დაღლილობას იწვევს და ერგონომიკურად ცუდი გადაწყვეტაა. 2018 წელს კრეიგ ფედერიგიც იმავეს უსვამდა ხაზს: ეკრანზე დასაჭერად ხელის აწევა დამღლელია და ამ იდეის მიმართ დამოკიდებულების შეცვლას არ ელოდა.

2021 წელს ჯონ ტერნუსი, რომელიც მაშინ აპარატურული ინჟინერიის მიმართულებას ხელმძღვანელობდა, iPad-სა და Mac-ს შორის განსხვავებას ასე ხსნიდა: პირველი შეხებისთვისაა შექმნილი, მეორე კი არაპირდაპირი მართვისთვის, და კომპანიას ამის შეცვლის მიზეზი არ ჰქონდა.

ახალი MacBook-ის შემთხვევაში Apple ყურადღებას მომხმარებლის მოლოდინზე ამახვილებს. კომპანიის მარკეტინგის ხელმძღვანელის, გრეგ ჯოზვიაკის თქმით, iPhone-სა და iPad-ზე გაზრდილი ახალგაზრდა მომხმარებლები ეკრანზე შეხების შესაძლებლობას კომპიუტერისგანაც ელიან. Apple-ის წარმომადგენლები ასევე განმარტავენ, რომ ფუნქციის დამატება წონისა და სისქის მხრივ კომპრომისის გარეშე გახდა შესაძლებელი.

ეს ახსნა განსხვავდება იმ მიდგომისგან, რომლითაც Apple ხშირად წარადგენს უკვე არსებულ ტექნოლოგიას. კომპანია ჩვეულებრივ ცდილობს აჩვენოს, რა პრობლემა გადაჭრა და რატომ მუშაობს მისი ვერსია უკეთ. ამ შემთხვევაში ეკრანზე შეხება ძირითადად იმასვე აკეთებს, რასაც სენსორულეკრანიან Windows-ლეპტოპებში: თითის დაჭერა კურსორით დაწკაპუნების ეკვივალენტია.

გარკვეული ცვლილებები ინტერფეისშიც არის. ეკრანზე შეხებისას ზოგიერთი ელემენტი, მათ შორის ფანჯრის მართვის ფერადი ღილაკები და ჩამოსაშლელი მენიუები, ზომაში იზრდება. ეს თითით არჩევას ამარტივებს, რადგან მაუსის კურსორისთვის განკუთვნილი პატარა სამიზნეები შეხებისთვის ყოველთვის მოსახერხებელი არ არის.

Apple ასევე აახლებს ჟესტების მხარდაჭერის ინსტრუმენტებს, რათა დეველოპერებმა აპლიკაციებში თითებით მასშტაბირება, ბრუნვა და ერთდროულად რამდენიმე შეხება გამოიყენონ. ახალ MacBook-ში iPhone-დან ნაცნობი Dynamic Island-იც ჩნდება. თუმცა ეს დამატებები macOS-ის ძირითად ლოგიკას არ ცვლის.

სენსორულ შესაძლებლობას Apple ახალ OLED ეკრანსაც უკავშირებს. მარკეტინგულ ვიდეოში გამოსახულება იმდენად რეალისტურადაა აღწერილი, რომ მასთან შეხება მოგინდება. OLED თავად ლეპტოპებისთვის ახალი ტექნოლოგია არ არის და ეკრანის ხარისხი ხელის ხანგრძლივად აწევით გამოწვეულ დაღლილობას ვერ აგვარებს. შესაბამისად, კომპანიის ძველი ერგონომიკული არგუმენტი მხოლოდ ახალი ეკრანის დამატებით არ ქრება.

ამ ფუნქციის სარგებელი შესაძლოა კონკრეტულ მოქმედებებში გამოჩნდეს. სტატიის გადაფურცვლა, დოკუმენტზე ხელმოწერა ან რამდენიმე მოსანიშნი ველის სწრაფად არჩევა ზოგჯერ უშუალოდ ეკრანიდან უფრო მოსახერხებელია. კრეატიულ პროგრამებში რამდენიმე შეხების ერთდროული მხარდაჭერა დამატებით შესაძლებლობებსაც ქმნის, მაგალითად, ეკრანზე გამოსახულ პიანინოზე აკორდის დაკვრას ან აუდიომიქსერის რამდენიმე რეგულატორის ერთად მართვას.

ამ ეტაპზე ასეთი არჩევანი MacBook Pro-ს მოდელს უკავშირდება, რომლის საწყისი ფასი 2 899 დოლარია. ცვლილების მთავარი აზრიც არჩევანის დამატებაა: მომხმარებელს შეუძლია კლავიატურითა და ტრეკპადით განაგრძოს მუშაობა, ეკრანს კი მაშინ შეეხოს, როცა ეს კონკრეტულ მოქმედებას უმარტივებს. Apple-ის პოზიციაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ცვლილება სწორედ ამის აღიარებაა, წლების შემდეგ, როცა კომპანია ამ შესაძლებლობის საჭიროებას უარყოფდა.