გალაკტიონ ტაბიძის ლეგენდარული პასუხი ცეკას: „თქვენც გალაკტიონს არ მეძახით, ძამიკო?“

ქართული პოეზიის მეფე, გალაკტიონ ტაბიძე, ყოველთვის გამოირჩეოდა არა მხოლოდ გენიალური შემოქმედებით, არამედ გამორჩეული ხასიათითა და იუმორით. ერთ-ერთი ასეთი ეპიზოდი ეხება მის მიერ მკითხველებთან შეხვედრების ორგანიზებას, რომლისთვისაც პოეტმა საკუთარი ინიციატივით დაამზადა და გამოაკრა აფიშები. ამ განცხადებებზე მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა: „გალაკტიონი შეხვედრებს აწყობს მკითხველებთან.“

ამ ფაქტმა საბჭოთა ეპოქაში, სადაც სახელისუფლებო კონტროლი უმკაცრესი იყო, დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. როგორც ამბობენ, ზოგიერთმა „ნიჭიერმა“ და ამბიციურმა მწერალმა, რომლებიც ხშირად „კაგებესთან“ თანამშრომლობდნენ, ეს ამბავი ცენტრალურ კომიტეტს შეატყობინა. მათი უკმაყოფილება გამოიწვია იმ გარემოებამ, რომ პოეტს აფიშებზე საკუთარი გვარი არ მიუთითებია.

ცეკაში აღშფოთებულან: „რაშია საქმე, მარტო სახელს რომ აწერს და გვარს არ ახსენებს, მეორე აკაკი გაგვიხდა, თუ რაო?“ – ასეთი იყო მათი რეაქცია. შედეგად, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომ გალაკტიონი სასწრაფოდ დაებარებინათ განმარტებისთვის.

პოეტი გამოცხადდა ცენტრალურ კომიტეტში. თავისი ჩვეული მანერით, ნებისმიერი ასაკისა თუ სტატუსის ადამიანთან საუბრისას, ყველას „ძამიკოს“ ეძახდა. არც ამჯერად უღალატა საკუთარ თავს და კაბინეტში შესვლისთანავე იკითხა: „ძამიკო, დაბარებული ვარ, რაშია საქმეო?“

„ბატონო გალაკტიონ, დაბრძანდით!“ – მიმართეს მას ცეკას წარმომადგენლებმა. გალაკტიონმა, თითქოს არ ესმოდა, უკან მიუბრუნა: „რა მითხარით, ძამიკო?“ მას კვლავ გაუმეორეს: „ბატონო გალაკტიონ...“ პოეტმა კიდევ ერთხელ სთხოვა: „კიდევ მითხარით, კიდევ.“ მესამედაც იგივე მიმართვა გაისმა. „გმადლობთ, ძამიკო“, – მიუგო მან და ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე, მშვენივრად გაცნობიერებული, თუ რატომ იბარებდნენ, დატოვა შენობა.

გზაში ის კიდევ ერთხელ შეაჩერეს კითხვით: „სად მიბრძანდებითო?“ გალაკტიონმა ამჯერად უკვე ღიმილით და იუმორით სავსე ხმით უპასუხა: „თქვენც გალაკტიონს არ მეძახით, ძამიკო?“ – გადაიხარხარა და გზა განაგრძო. ეს ეპიზოდი კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს პოეტის განსაკუთრებულობასა და იმ ფაქტს, რომ ხალხი მას მხოლოდ სახელის ხსენებითაც კი აღიქვამდა – ნამდვილი აღიარების ნიშანი.