გოლფის მოთამაშის ცხოვრებაში არსებობს თარიღები და მომენტები, რომლებიც სამუდამოდ აღიბეჭდება მეხსიერებაში. მე კარგად მახსოვს ჩემი: 2024 წლის 31 აგვისტო. ეს იყო დღე, როცა გავიგე, რომ ნელი მოთამაშე ვიყავი. როგორც ჟურნალისტთა მცირე ჯგუფის წევრი, რომელიც GrayBull-ში, Dormie Network-ის მეშვიდე (და პირველი ნულიდან აშენებულ) კლუბში, მედიის დღეს ესწრებოდა, ვახშმის შემდეგ ვესაუბრებოდი მოედნის არქიტექტორს, დევიდ მაკლეი კიდს, რომელმაც ჩვენთან ერთად ითამაშა დღის განმავლობაში. სწორედ მაშინ „ჩამომიგდო ბომბი“ კეთილგანწყობილმა შოტლანდიელმა. „თქვენ კარგი მოთამაშე ხართ“, მითხრა მან. „კარგი თამაში გაქვთ. მაგრამ ნელი ხართ.“ ჯერ კიდევ ვფიქრობდი, როგორ მიმეღო მისი კომპლიმენტი საუკეთესოდ, როდესაც ეს საშინელი „ნ“ სიტყვა (ნელი) გამოჩნდა. სწორედ ასე, ჩემი ყველა აზრი ერთბაშად გაჩერდა. „მტკივნეულად ნელი“, დაამატა მან და თავისი აზრი გაამყარა. ეს ნამდვილი დარტყმა იყო. ასევე ძნელი დასაჯერებელი. იმდენად, რომ თითქმის დარწმუნებული ვიყავი, რომ ნელი არ ვიყავი. წლების განმავლობაში ბევრ ნელ მოთამაშესთან მითამაშია – ისეთებთან, რომლებიც კევინ ნასა თუ ბრაიან ჰარმანსაც კი აჭარბებდნენ „ვაგლით“ (ჯოხის მომზადება დარტყმამდე) – მაგრამ ვიცოდი, რომ ჩემი დარტყმისწინა რუტინა მათზე ბევრად მოკლე იყო. ბევრად მოკლე. ამაში წლების წინ დავრწმუნდი. ასევე ვიცოდი, რომ დევიდს სწრაფი თამაში უყვარდა. რაც უფრო სწრაფად, მით უკეთესი – ასეთი იყო მისი დევიზი, როგორც ჩანს. ამიტომ ვივარაუდე, რომ შესაძლოა, საშუალო სტანდარტებით არ ვარ ნელი, არამედ მხოლოდ მისთვის სასურველ ტემპთან შედარებით. „კარგი“, დავიწყე მე, „მე მეთოდური ვარ.“ „არა“, იყო პასუხი. „თქვენ ნელი ხართ.“ მაგრამ მისმა განმარტებამ, თუ რატომ ვიყავი ნელი, ყოველგვარი ეჭვი გააქარწყლა. ქარის შემოწმება; დროშამდე, ბუნკერის პირამდე თუ საპუტინგე ზედაპირის კიდეებამდე მანძილის ლაზერული გაზომვა – ეს ყველაფერი დროს მოითხოვს. ასევე, ჯოხის შერჩევა და ბურთის მდებარეობის შეფასებაც. სინამდვილეში, ეს ყველაფერი იმაზე მეტ დროს იღებს, ვიდრე წარმოგიდგენიათ. და, როგორც გავარკვიე, დამნაშავე ვიყავი, რადგან ზედმეტად დიდხანს ველოდი რომელიმე ამ მოქმედების შესრულებას. წლების განმავლობაში ყოველთვის ვცდილობდი გამეგო, რას აკეთებდნენ ჩემი სათამაშო პარტნიორები და სად იყვნენ მოედანზე. არასდროს მინდოდა მათი ყურადღების გადატანა ან შეწუხება დარტყმის დროს. აშკარაა, რომ ეს კეთილი განზრახვები ზედმეტად შორს წავიღე. სანამ ჩემი დარტყმის ჯერი დადგებოდა და მხოლოდ მაშინ ვიწყებდი პირობების შეფასებას და მანძილების დადასტურებას, ჩემს ჯგუფში მყოფ მოთამაშეებს რამდენიმე წუთის ლოდინს ვაიძულებდი, ჯერ კიდევ სანამ ჯოხით ხელში დარტყმისწინა რუტინას დავიწყებდი. დევიდი მართალი იყო, ნელი ვიყავი. ამ ფიქრმა შემძრა; მაგრამ, საბედნიეროდ, ვიცოდი, როგორ გამომესწორებინა პრობლემა. უკეთესიც, ერთ თვეზე ნაკლებ დროში კვლავ არქიტექტორთან ერთად უნდა მეთამაშა გოლფი. როდესაც დევიდი 18 სექტემბრის საღამოს აიდაჰოში, Tributary-ში ჩავიდა, მე უკვე ერთი რაუნდი მქონდა ნათამაშები მედიის სხვა მოწვეულ წევრებთან ერთად. და შეგიძლიათ დარწმუნებული იყოთ, რომ ამ 18 ხვრელის განმავლობაში, ორიენტირებული ვიყავი ჩემი პროცესის ანალიტიკური ნაბიჯებისთვის წინასწარ მომზადებაზე. მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი, ჯოხი ხელში მქონოდა, მზად დარტყმისწინა რუტინის დასაწყებად, როგორც კი ჩემი ჯერი დადგებოდა. იმ საღამოს, სიგარების მოწევისას, საუბარში ჩემი თამაშის ტემპის თემა წამოიჭრა. (დევიდის და მისი კეთილგანწყობილი ხუმრობების სიყვარულის გათვალისწინებით, მზად ვიყავი ამისთვის.) „ვინ ითამაშა დღეს ამ ბიჭთან?“ ჰკითხა მან ჯგუფს, ჩემზე მიუთითა მწკრივული ღიმილით. „და რა ნელა თამაშობდა?“ „ნელი?“ ჩემმა ერთ-ერთმა სათამაშო პარტნიორმა უპასუხა. „ის სულაც არ არის ნელი!“ რეაქცია როგორც დამადასტურებელი, ასევე შვების მომგვრელი იყო. ნებისმიერმა, ვინც გოლფს თამაშობს, იცის, რომ შეცდომების უმეტესობის გამოსწორებას დრო სჭირდება. თუმცა, ირონიულია, რომ როდესაც შეცდომა დროს ეხება, გამოსწორება შეიძლება სწრაფი იყოს. რა თქმა უნდა, გეხმარება, როცა გყავს ისეთი სათამაშო პარტნიორი, როგორიცაა დევიდ მაკლეი კიდი, რომელიც არ ერიდება ამ საკითხზე ყურადღების გამახვილებას. ამის შემდეგ, ყველაფერი რაც გჭირდებათ, არის რამდენიმე ცუდი ჩვევის შეცვლის ვალდებულება.